Wat ik het beste kan? Uitstellen…


Ik had het onderschat. Sterker nog: ik had het wéér onderschat. Als je mij kent, weet je dat ik een eeuwige uitsteller ben in hart en nieren. Uitstellen van de huishoudelijke klusjes, uitstellen van mijn kledingkast uit te mesten, maar vooral uitstellen van taken en nog veel erger: mijn thesis. 

Excuus

Mijn excuus is altijd hetzelfde: ik werk beter onder stress. Als de stress in mij naar boven komt, verander ik van een ‘carpe diem doe chill’ houding naar een ‘f*ck ik haat mijzelf waarom heb ik dit mijzelf nu wééral aangedaan’ -stresskonijn. Een beetje stress doet echt wonderen voor mijn school-en opruimwerk. Als mijn ouders op vakantie gaan en ik alleen achter blijf met Malou ,-lees: een erg veel haar verliezende hond-, begin ik pas aan de was en de plas op de dag dat ze terugkomen. Want ja, moest ik nu al eergisteren begonnen zijn is het natuurlijk al lang terug vuil, toch? Ik maak mijzelf altijd zo’n dingen wijs. Een thesis? Komt helemaal goed, want je hebt er toch een héél jaar de tijd voor. Om er dan de maand voor de deadline pas écht in te vliegen. Of eerst even te vragen aan de vriendengroep hoe ver zij al zitten, om je dan altijd te vergelijken met de persoon die het minst ver staat totdat je zelf die persoon wordt en je dan even in de paniek schiet.

Thesis

Ik hoor je denken: wat is in hemelsnaam een thesis? Ik denk dat het in Nederland trouwens anders genoemd wordt, iets als in ‘eindwerk’ of een ‘bachelorproef’ voor hogeschoolstudenten. Een thesis is eigenlijk een onderzoek dat je zelf moet uitvoeren ter afsluiting van je masterjaar aan de universiteit. Je kiest hiervoor uit een lijst van onderwerpen en begeleiders, om dan volledig zelfstandig een onderzoek van A tot Z tot een goed -of in mijn geval middelmatig- einde brengt. Klinkt saai? Correct. Ik zal je de termen, softwareprogramma’s en onderzoeksmethoden dan ook besparen. Ik koos voor een onderwerp dat gaat rond reclame in Vlaamse kranten en welk effect verschillende soorten reclame kunnen hebben op het imago van een krant. Eigenlijk vond ik het echt nog wel interessant, maar al de rest errond was me er wat te veel aan.

Eeuwige twijfelaar

Het feit dat ik geen keuzes kon maken binnen mijn onderzoek, zorgde er dan ook voor dat ik meer achteruit dan vooruit ging doorheen het jaar. Altijd twijfelen over wat ik moest doen of welke kant ik uit wou met mijn onderzoek zorgde er meermaals voor dat ik dubbel of zeg maar gerust driedubbel werk deed. Knopen doorhakken, dat lukt mij niet gemakkelijk als ik ergens niet veel van af ken of onzeker over ben.

Opgeven…

En dan uiteindelijk toch keuzes moeten maken als je hoort dat iedereen ver voor je is en de deadline pijnlijk dichtbij komt. Keuzes maken, afspreken met professoren, wachten op mails en vaak met mijn handen in het haar zitten. Mijn ouders gingen op vakantie en ik bleef een week thuis achter. Opstaan om 9 en pas slapengaan op een uur dat altijd na 00.00 was. Het niet meer goed zien komen en naar vriendlief bellen om een peptalk te krijgen. En dat zelfs zíjn peptalks niet meer werkten. Ik moet eerlijk zijn: ik zag het even niet meer zitten. Mentaal opgegeven, mijn vriendinnen en vrienden verteld dat het voor september zou zijn. September zou het beter gaan, weer dat uitstelgedrag dat terug naar boven komt. Want zeg nu eerlijk: als je professoren nu al niet antwoorden op je mails en jij nu al niet weet hoe je eraan moet beginnen, gaat dat na-tuur-lijk véél beter gaan in de warme zomermaanden waarin je toch niets beters te doen hebt. Had ik mijzelf weer wijsgemaakt.

En terug doorgaan

Tot mijn laatste les. Ik vertelde de zoveelste vriend dat het toch niet af zou geraken tegen de maandag, die me vroeg wat ik al af had en wat niet. Hij was er oprecht van overtuigd dat het me zeker en vast zou lukken. Dat ik eigenlijk niet meer veel te doen had en ik gerust de deadline zou halen. Heel gek, maar die peptalk gaf mij terug de motivatie om eraan te beginnen. Het enige wat ik blijkbaar nodig had, was iemand die er iets van kende met me meedacht en oprecht in mij geloofde dat het zou lukken. Het werkte aanstekelijk. Eén dag thesissen en nog altijd afvragen of het wel zou lukken, maar na de vooruitgang op dag twee er zelf in beginnen te geloven. Mijn ouders die ik al lang op het hart gedrukt had dat het voor na de zomer zou zijn, zelf vertellen dat er toch een kans in zat dat ik het afkreeg. Vijf dagen van ’s morgens tot midden in de nacht achter mijn laptop gezweet. Even een paniekmoment toen er flesje ice tea op mijn toetsenbord belandde en ik besefte dat ik geen online versie opgeslagen had. Shit. Met mijzelf afgesproken dat wanneer de laptop het zou begeven, ik pas écht de moed officieel zou opgeven. Dat gebeurde niet mede door le boyfriend en volgens mij ook door een héle hoop goed geluk. Ik had zelfs nog een hele dag kunnen uitrekken ter verbetering van mijn eindwerk. Alhoewel ik zeker niet 100% tevreden ben met hetgene wat ik afgegeven heb, ben ik wel oprecht trots op mijzelf over de hoeveelheid werk ik kon verzetten op zo’n korte tijd. En dankbaar voor iedereen die toch in mij bleef geloven, want dat was uiteindelijk toch de beste motivatie. Dus ja, mijn thesis is op tijd afgeraakt. Ik zal het uitstellen waarschijnlijk nooit echt afleren, maar één ding is zeker: ik zal nooit nog een extra masterjaar volgen. Nóg eens thesissen? Never. Again. 

 P.S. aan de motiverende vriend genaamd Vince: bedankt 😉

Advertenties

9 gedachtes over “Wat ik het beste kan? Uitstellen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s