Een onverwacht compliment


Eigenlijk is een compliment zoiets simpels, zoiets stoms. Een ‘proficiat’, ‘mooie outfit’, een ‘wat zie je er goed uit vandaag’ of iets dergelijks. Het zijn gewoon woorden, maar dan met een extra betekenis. Het betekent namelijk dat iemand zijn best heeft gedaan om voor even enkel zijn aandacht op joú te focussen…

Ik ben fan van spontane complimentjes. Complimentjes kunnen heel algemeen zijn, zoals een ‘proficiat’ van een nonkel op Facebook wanneer je geslaagd bent voor je examens. Maar meestal zijn complimentjes doordacht, waarbij iemand even twee minuutjes de tijd heeft genomen om jou in de bloemetjes te zetten. Er zijn ook altijd mensen wiens complimenten je meer naar snakt dan anderen: je ouders, oma, schoonfamilie, lief of vriendinnen. Mensen die je belangrijk vindt in je leven en wiens mening je dus net dat tikkeltje extra waardeert. Mensen waarbij je altijd even onzeker bent wanneer je een nieuw paar schoenen draagt of die je zelf al sneller een welgemeende complimentje zal geven.

Maar mensen waarvan het misschien zelfs nog specialer is, zijn die waarvan je het nooit zou verwachten. Een oude dame op de trein die een compliment maakt over je tas, maar ook een goede kennis die normaal gezien niet zo veel woorden gebruikt. In dat laatste genre kreeg ik laatst een kaartje thuis. Toen ik vroeg van wie het was, keek ik even verbaasd op. Ik deed de envelop open en er verscheen meteen een glimlach op mijn gezicht. In het kaartje vond ik een welgemeende proficiat dat ik geslaagd was voor mijn nieuwe school, maar ook een onverwacht tekstje over hoe ze stiekem regelmatig geniet van mijn blog. Het was zo’n kaartje waarbij je even stil staat, over nadenkt en gewoon instant happy van wordt in een handomdraai. Woorden die toch blijven hangen en waarbij je dankbaar bent dat je ze te lezen kreeg. Terwijl zoiets kleins toch zo’n deugd kan doen, kan ik vaak mijn dankbaarheid niet goed uiten in het moment zelf…

Ik heb namelijk altijd moeite om complimentjes te krijgen. Ben ik de enige? Ik ben altijd even ongemakkelijk of schuchter op het moment nà het compliment. Meent die persoon dat nu echt of is het een grap? Wat moet ik daar nu op antwoorden? Met een blik op hun gezicht, heb ik al snel een antwoord op mijn eerste vraag. Vrolijk en afwachtend staren ze je dan aan. Afwachtend, want ik moet natuurlijk iets terugzeggen. Iets als in ‘Dank je, ik vind ook dat je er goed uitziet vandaag’. Alleen is mijn antwoord terug meestal niet zo denderend. Denk dan maar eerder aan een ‘Dankje, denk ik’ of een ander zwak gemompel met een rood hoofd. Wetende dat die persoon misschien al zijn moed bij elkaar geraapt heeft, is dat dan toch wat zwakjes. Maar wetende dat ik zelf geen persoon ben van woorden, uit ik mijn dankbaarheid in tekst. Of in de vorm van een awkward complimentje of glimlach terug, natuurlijk.

Bij deze dus een pleidooi om elkaar meer complimentjes te geven. Leuk dat je er zo goed uit ziet vandaag! Ik hoop dat je nog een leuke dag hebt verder. 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Een onverwacht compliment

  1. Ik geef elke dag complimentjes aan mensen rondom me, en ze vragen mij soms zelfs waarom ik dat altijd doe?! Ik ben van mening dat als je iets goed kan zeggen over andere je dat ook maar moet doen :). Het doet zoveel met je dag als iemand je iets liefs zegt! xxx

    Liked by 1 persoon

  2. Idd Julie, er worden veel te weinig complimenten gegeven. Jammer want we gaan ons daar allemaal ook beter bij voelen, die wat ze geeft en zeker die ze krijgt 😊. Ga er ook meer aandacht aan geven. Groetjes x

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s