Schrikschijt op skis

IMG_0814_1024

Over zo’n dikke twee dagen sta ik op de latten, weer met wiebelende knieën. 20 jaar van mijn leven bracht ik mijn vakanties door in de zon, aan een zwembad in plaats van aan een skipiste. Genietend van de warmte in bikini in plaats van dik ingedoffeld tegen de koude. Winter is niet echt mijn ding, net als skiën. Beter nog, als echte schrikschijt op skis komen zelfs de schattigste tienjarige meisjes me voorbij gezoefd op de piste…

IMG_0278_1024

Op skiles

Mijn lief trekt sinds jongs af aan elke krokusvakantie richting Italië of Oostenrijk met het gezin op skivakantie. Ikzelf had daarentegen nog nooit op de latten gestaan, op een paar Landgraaf oefensessies na. Ik weet niet of je al ooit in Snowworld bent geweest, maar je hebt er een stuk of vier indoor skipistes. Het begon al goed trouwens: ik wou lekker stoer snowboarden, want skiën ziet er toch maar uit als een sport voor watjes in vergelijking met de veel coolere casual snowboarders. Bleek dat toen ik voor de eerste keer lessen boekte met mijn ouders en vriend, er enkel skilessen geregeld werden. Bummer, maar achteraf misschien toch een goed idee: na meerdere lessen skiede ik nog altijd in pizzapunt de berg af in slakkentempo en was ik als de dood voor de hoogste heuvel.

Al mijn moed bij elkaar rapend -gepaard met een flinke dosis peer pressure- gingen we dan voor de eerste keer de grote heuvel af. En ja, de grote heuvel is inderdaad zo angstaanjagend als hij klinkt. Naar boven met de stoeltjeslift, wat op zich nog altijd even spannend was bij het afstappen. Ik weet niet of je al ooit een skilift genomen hebt, maar die dingen zijn toch echt niet praktisch met zulke latten aan je voeten als je het mij vraagt. Gelukt. Zelfzeker als ik was, zou die heuvel ook wel een piece of cake zijn. Natuurlijk. Niet. Het vooruitgaan en de pizzapunt waren ondertussen al deftig onder de knie, maar laten we zeggen dat mijn remtechnieken nog wat ‘bijgeschaafd konden worden’. In de plaats van rustig zigzaggend ging ik dus als een speer in rechte lijn naar beneden. Uiteindelijk stopte ik wel, namelijk doordat mijn skis over elkaar kwamen en ik in de kussens belandde. Je weet wel, die valkussens die zo ver van de piste afstaan dat je denkt dat daar dus nooit iemand tegen aan vliegt. It was me.

skivakantie

Skivakantie

Laat ik even op voorhand zeggen dat de enige beweging die ik op een normale week krijg, van kot naar de les is en terug. De eerste keer op wintervakantie was meteen ook de eerste sportieve vakantie op latten. Elke voormiddag vroeg opstaan -nog al zoiets wat ik meestal nooit doe op vakantie- om naar de skiles te gaan, om namiddag de dag door te brengen met de pros a.k.a. mijn volledige schoonfamilie en hun vriendengroep die allen al van kinds af aan op de latten staan. Beeld in je eigen even mij daartussenin. Gelukkig bestaat er zoiets als een beginnersles, waarbij ik vergezeld word van een knappe Italiaanse ski-instructeur met een slecht engels accent en een handvol oude dametjes die na elke draai domino spelen. Het kan dus altijd erger… De namiddagen zijn meestal erger trouwens: in de plaats van blauwe pistes werd er vlot overgeschakeld naar de rode of zelfs zwarte pistes, wat logisch is wanneer je met een ervaren skigroep mee op vakantie vertrekt. Om dan als enige 20-jarige niet te kunnen volgen terwijl een stel twaalvers voorbij komt met hier en daar een sprong of jump -kwestie van het contrast wat extra te vergroten-, is redelijk gênant to say the least.

Schrikschijt

Als kind vond ik hoger, sneller en gevaarlijker altijd beter. Tien jaar later sta ik met knikkende knieën de afgrond in te staren, bewonderend naar die kleine kleuters op latten alsof het hun tweede natuur is tussen de benen van moeder-of vaderlief. Als je wat ouder bent, dan is die berg toch ineens een heel stuk hoger en is het idee om te vallen ook iets wat veel meer meespeelde dan toen. En als ik dan één keer de schrik te pakken heb, is het ook even opnieuw terug beginnen vanaf nul, in de befaamde pizzapunt. Nooit gedacht dat er een pizzapunt is die ik niet leuk zou vinden.

Geef mij maar toch maar een zomerse cocktail in plaats van een jenever op après ski.

Advertenties

11 gedachtes over “Schrikschijt op skis

  1. Zalig artikel, Julie! Ik zie het mezelf ook niet meteen doen, alleen het uitzicht (en misschien de kick wanneer ik het ein-de-lijk zou kunnen) kan me nog wel overtuigen. 😀 Ik ben meer een citytrip-geval. En de mooie herinneringen aan surfkampen doen me verlangen naar een strand en een surfplank in een mooie blauwe zee 😀 X

    Like

  2. 🙂 Als tiener vond ik dat altijd zalige vakanties. Maar toegegeven, die liften zijn totaal niet handig! Nu is het al een hele poos geleden dat we nog eens op skivakantie geweest zijn, dus geen idee van eigenlijk of ik nog steeds zonder schrik naar beneden zou durven skiën.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s