Hoe het met kinderen zit

 Heb je dat ook soms, dat je je hele leven denkt dat je iets wil en dat je dan, wanneer iets dichterbij komt, begint te twijfelen? Of ja, niet per se twijfelen aan wat je wil op zich, maar eerder jezelf in twijfel stellen. Kan ik dat wel, ben ik daar wel voor geschikt? Zo pieker ik de laatste tijd veel over kinderen, terwijl dat vroeger helemaal anders was! Lees je mee?

Jonge moeder worden

Mijn droom was altijd om een jonge moeder te worden, zo eentje die mee is met de jeugd en die je eerder ziet als een vriendin dan als een oude zeur die je wijst op een paar eenzame rondslingerende sokken in je kamer. Liefst voor mijn 25ste, als het even kan. Ik zat al van kleins af aan te popelen om een baby vast te mogen houden of de fles te mogen geven, ‘wanneer mag ik nu eindelijk eens even?’.

Als tiener zorgde ik op de jaarlijkse vakanties in het zonnige Frankrijk altijd voor het vermaak van de allerkleinsten. Van baby’s in slaap zingen, K3-dansjes doen met de kleintjes, cupcakes bakken met de groteren tot zelfs heuse zoektochtspellen verzinnen met Pasen. Oh ja hoor, dat deed ik allemaal: ik vond het heerlijk als die kinderen graag bij me wouden zijn, naar me konden opkijken en me zelfgemaakte tekeningen of briefjes mee naar huis stuurden.

Ik werd ouder

Sinds mijn 16de kwam er een soort van ommekeer. Ik vond het vaak vermoeiend als er een hele bende kinderen over de vloer kwam, had regelmatig nood aan rust in plaats van de eeuwige hevigheid van een kinderstem en sloot liever aan bij de volwassen gesprekken. Het leek alsof ik die feeling verloren ben. Begrijp me niet verkeerd: ik kan nog altijd heel erg genieten wanneer kinderen naar mij toe komen, kan nog altijd stiekem gekke bekken trekken om een baby aan het lachen te krijgen en heb nog steeds een jonge kinderwens. Maar toch is het een beetje veranderd: ik zal niet meer zelf de eerste stap zetten bij kinderen en zal niet meer popelen om een baby vast te mogen houden.

Onzeker zijn

Het lijkt alsof er een soort van onzekerheid over me gekomen is: vinden de kinderen me wel leuk? Zal de baby niet beginnen te wenen van zodra hij in mijn handen komt en zal ik wel een goede moeder zijn later? Die onzekerheid zal er ook wel deels gekomen zijn omdat letterlijk iedereen in mijn omgeving onwijs goed met kinderen is. Mijn moeder en vader zullen langskomende kinderen altijd entertainen, mijn lief pakt altijd zelf het initiatief in handen om een baby vast te pakken en mijn schoonfamilie zijn gewoon stuk voor stuk steengoed met kinderen in het algemeen. Daardoor ben ik beetje veranderd van leidersfiguur van de kinderbende tot stille genieter van een kinderglimlach. Niet alleen daarom natuurlijk, ik ben gewoon ook wat ouder geworden, waardoor mijn interesses deels verschoven zijn.

Soms heb ik wel schrik dat ik die feeling verloren heb, ook al zal het waarschijnlijk zo iets zijn als fietsen: als je het eenmaal in je hebt, zal het vanzelf weer naar boven komen wanneer je het doet. Dus stapje bij stapje (dus neen: geen externe druk van anderen voor familie/vrienden die dit lezen) wil ik mijn skills nog eens uittesten. Wil ik nog eens dat kinderen graag bij me zijn en naar me toe komen met al hun bizarre fantasieën, eerlijke opmerkingen en onschuldige ogen. En ga ik mijn best doen om  die oude Julie ook een beetje terug te vinden, de Julie die even uit de volwassenwereld kan stappen en mee fantaseert, mee droomt, mee kind is.

 

Advertenties

6 gedachtes over “Hoe het met kinderen zit

  1. Ja ik word dit jaar 33 dus dan begint de tijd zogenaamd wel te drinken… Wil ik kinderen? Ik weet het niet, lijkt me heel leuk maar ook heeeeeel zwaar! En dan die bevalling 🙊😱
    En wat als ik moe ben en geen zin heb… Ja jammer dan!! En na het werk, dan kan je niet even relaxen enzo…. Ooohh lastig!!!

    Liked by 1 persoon

  2. Ik zit momenteel met een soort ” druk ” . Niemand pusht mij ofzo maar ben (uiteindelijk ) nog maar 24 geworden . En ik heb het gevoel dat ik NU & SNEL aan kinderen begint . Want eer ik uitgepilt ben en zwanger ben kan dat wat maandjes duren , dan ben je nog eens 9 maanden zwanger en dan is er weer een jaar voorbij en ben ik al 25 jaar . In het slechtste geval 26 jaar en ik weet niet.
    Mijn moederklok tikt & ik krijg leuke kriebels maar toch die druk is er op een of andere manier.
    Stom he?

    Liked by 1 persoon

    1. Goh, ik denk echt niet dat je je nu al zorgen hoeft te maken hoor! Er zijn mensen die op hun 40ste nog een kleine krijgen! Ik denk dat 25 echt nog een jonge mama is, maar dat dat tegenwoordig opschuift naar de 27-28 omdat de meesten eerst een carrière en reizen willen maken! Niets om je zorgen te maken dus!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s