Het moment waarop ik leerde om van mijzelf te houden


Van jezelf houden kan al snel negatief overkomen: we willen namelijk absoluut niet overkomen als self centered narcissists. Toch is het erg belangrijk om van jezelf te leren houden, want dat gaat vaak niet altijd vanzelf. Kritiek van anderen of de angst om niet aanvaard te worden, zorgen er dus al snel voor dat je jezelf niet voor die volle 100% durft te zijn. Een nieuwe start zorgde ervoor dat ik mijzelf vond en daar stiekem ook best wel trots op was!

 

Een nieuwe start

Ik denk dat ik pas sinds mijn 15de -de stap naar een nieuwe school- heb geleerd om écht van mijzelf te houden. Die ‘nieuwe start’ zorgde ervoor dat ik mijzelf kon voorstellen zoals ik ben: een combinatie van een snuifje gekheid, awkwardness en een brede glimlach met een portie sarcastische humor. Mijn inner Beyoncé kwam toen ineens naar boven en ik vond dat die nieuwe mensen me maar moesten nemen of laten zoals ik ben. Nu, het is niet dat ik ineens vanuit het niets me het niet meer aantrok van wat anderen dachten… Ik vertel je hoe ik op dit cruciale punt kwam en neem je mee terug naar mijn vroege tienerjaren.

Erbij willen horen

Vroeger was ik iemand die -zoals de meesten van die leeftijd- altijd door iedereen geliefd wou zijn en hiervoor ook alles wou doen. Ik deed altijd zo hard mijn best om erbij te horen, ook al betekende dit dus een beetje van mijzelf verbergen uit angst om niet geaccepteerd te worden voor wie ik ben.

Zelfs ondanks al die moeite voelde ik me soms nog een buitenstaander, als iemand die er toch nooit helemaal bij zou horen. In deze situatie kan je twee dingen doen: 1) alle schuld op jezelf steken (wat ik in eerste instantie heb gedaan) of 2) je vragen te stellen bij die vriendschap. Ik koos uiteindelijk voor het tweede: Ik begon na te denken en te beseffen dat ik misschien gewoon eens moest stoppen met proberen om er te willen bijhoren.

Beyoncé-o’-clock

Vanaf dat moment ging er een nieuwe wereld voor mij open. In de plaats van zo hard mijn best te doen, ontdekte ik net de echte vrienden door gewoon mijzelf te zijn. Vrienden waar ik gek mee kon doen, kon lachen-gieren-brullen, die zelf ook een hoekje af hebben en die me gewoon accepteerden zoals ik ben.

Deze vrienden gaven me complimentjes in plaats van kritiek en zorgden ervoor dat ikzelf ook zag wat zij zagen. Ik leerde mijn zwakke punten omarmen (hello onzekerheid, onhandigheid en andere -heden) en begon te focussen op mijn positieve punten (van een luisterend oor bieden tot een gratis portie flauwe humor hierbovenop).

In de plaats van die grijze muis werd ik langzaam maar zeker wat meer tevreden over mijzelf. Ik kocht de kleren die ik mooi vond maar nooit durfde te kopen, ik leerde nieuwe mensen kennen en liet het contact met anderen een beetje varen om op termijn mijzelf te kunnen zijn. Natuurlijk ben ik nog altijd zenuwachtig als ik nieuwe mensen leer kennen, heb ik nog altijd mijn eigen onzekerheden en pas ik me altijd een beetje aan aan de mensen waar ik bij ben. Maar: als die onzekerheden weer de kop spelen, wijzen mijn ugly-snapchats-kind-of-friends me er altijd weer op dat die ietwat gebrekkige zelf net hetgeen is wat mij net míj maakt en dat ik zelfs geen andere Julie zouden willen zijn!

Dikke kusjes aan mijn vriendinnetjes en vriendjes 🙂

Advertenties

14 gedachtes over “Het moment waarop ik leerde om van mijzelf te houden

  1. Je bent niet de enige die is gaan openbloeien dankzij het vinden van een leuke vriendengroep… Het belang van de ‘juiste’ vrienden mag niet onderschat worden! Heel leuk om te lezen 😄 Stuur maar heel veel ugly snapchats, dat zijn de beste hehe 😄 Liefs xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s